Interview met Hotdog over de Montana Black Artist Edition #30

Hotdog – the double hand of doom

Zijn kleurrijke murals vallen direct op door hun psychedelische invloeden en speelse, soms brutale verwijzingen. Met een stijl die balanceert op het randje van humor en subtiliteit, weet hij telkens weer te verrassen. Hoewel hij oorspronkelijk niet uit Hamburg komt, heeft hij daar zijn creatieve basis gevonden en ontwikkelde hij een unieke visuele identiteit.

Wat Superspray bijzonder maakt, is zijn vermogen om klassieke graffiti-elementen te combineren met moderne schildertechnieken. Die mix van traditie en vernieuwing zie je duidelijk terug in zijn werk én in zijn samenwerking met Montana Cans.

Daarom zijn we trots op deze samenwerking voor de 30e Montana Cans Artist Edition – BLK 8080 Rust. Voor deze release gingen we met hem om tafel en spraken we over zijn motivatie, murals en zijn kenmerkende stijl: meme-fiti.

Over zijn naam en oorsprong

Montana Cans: Hé! Om te beginnen: onder welke naam wil je het liefst bekendstaan – Superspray of Hotdog? En waar komt die naam vandaan? Zit er een verhaal achter?

Superspray: Voor het publiek is het het duidelijkst als alles onder de naam Superspray valt, omdat de woorden in mijn pieces nog wel eens veranderen. De naam “Superspray” komt eigenlijk van een oudere vrouw die ons ooit zag terwijl we een mural aan het schilderen waren. Ze zei: “Dit zijn echte supersprays!” – en dat is blijven hangen.

Voorkeur voor locaties en ondergronden

Montana Cans: Als je een muur of oppervlak kiest om op te werken, heb je dan een voorkeur? En waarom?

Superspray: In het algemeen werk ik het liefst op oude industriële locaties. Daar vind je van alles: staal, glas en – als je geluk hebt – baksteen. Die variatie maakt het interessant en geeft veel mogelijkheden tijdens het schilderen.

Het bouwen van murals en composities

Montana Cans: Hoe pak je het ontwerpen van je murals aan? Werk je volgens een vaste formule? Je werk bestaat vaak niet uit simpele pieces, maar uit complete murals met characters en illustratieve elementen. Of anders gezegd: is meer altijd beter?

Superspray: Meestal begin ik met een soort chaos van notities, schetsen, beelden en ideeën. Het uiteindelijke mural-concept ontstaat vaak pas op locatie. Ik zet eerst de piece neer en bouw daar vervolgens alle andere elementen omheen.

Of meer altijd beter is? Goede vraag. Ik denk dat elke writer het antwoord wel kent. Als je door oude foto’s bladert, zijn het vaak de werken waar duidelijk meer tijd en aandacht in is gestoken waar je langer naar blijft kijken. De rest krijgt meestal maar een snelle blik en wordt snel vergeten.

Aan de andere kant kan het bij een enkele piece ook gebeuren dat je ‘m juist té vol stopt met effecten.

Over techniek en controle loslaten

Montana Cans: Hoe belangrijk is techniek voor jou tijdens het schilderproces?

Superspray: Techniek is helaas noodzakelijk om je visie goed tot leven te brengen. Maar tegelijkertijd zijn er ook technieken die je bewust moet afleren. Vooral als het gaat om perfectie en netheid.

Het is belangrijk om los te laten als iets niet 100% perfect is, en het gewoon zo te laten. Juist die kleine imperfecties geven een piece karakter – een soort warme, bijna vinyl-achtige ‘crackle’ die het werk levendiger maakt.

Kleurgebruik en intuïtie

Montana Cans: Hoe kies je je kleuren? Werk je volgens een bepaalde methode of meer op gevoel? Heb je een favoriete kleur, en hoe belangrijk is kleur in jouw proces?

Superspray: Mijn kleurkeuzes zijn vooral intuïtief. Natuurlijk heb je combinaties waar je vaker op terugvalt, omdat ze gewoon goed werken.

Maar vaak gebeurt het dat een piece juist beter uitpakt wanneer je nét nieuwe kleuren hebt gekocht en daarna moet werken met wat er nog over is. Dan word je gedwongen om creatiever om te gaan met de kleuren die je hebt – en dat levert vaak verrassend goede resultaten op.

Invloeden, inspiratie en terug naar de basis

Montana Cans: Wat zijn belangrijke invloeden geweest in jouw ontwikkeling, zeker in verschillende creatieve fases? Haal je tegenwoordig meer inspiratie uit traditionele old school graffiti? En waar haal je je inspiratie vandaan – online platforms of juist print?

Superspray: In het begin was het vooral Berlijn. Ik had toen een exemplaar van Overkill Magazine te pakken gekregen en dat heb ik echt dagelijks bestudeerd 😉

Daarnaast word je natuurlijk altijd gevormd door de mensen om je heen. Totdat je op een gegeven moment op een punt komt waarop je jezelf afvraagt: waarom doe ik dit eigenlijk nog?

Voor mij was dat het moment om terug te gaan naar de basis. Wat trok me als kind en tiener zo aan in graffiti? Grote pieces, kleur, characters en een speelse, soms humoristische stijl. Eigenlijk precies wat begin jaren ’80 in New York zo populair was.

Daar ben ik me opnieuw in gaan verdiepen, maar dan vanuit historisch perspectief. Waar haalden de graffiti artists uit de jaren ’70 en ’80 in New York hun inspiratie vandaan? Zo kwam ik uit bij allerlei kunstenaars, illustratoren, striptekenaars en grafisch ontwerpers die destijds invloed hadden op die scene.

Omdat veel daarvan niet online te vinden is, ben ik boeken gaan verzamelen. Van daaruit ging het steeds verder – tot aan Art Nouveau, waar ik uiteindelijk ben gestopt met graven.

Het is belangrijk om los te laten als iets niet 100% perfect is en het gewoon zo te laten. Juist dat geeft een piece een warme, bijna vinyl-achtige ‘crackle’.

Over reacties, projecten en creatieve keuzes

Montana Cans: Interessant! Even terug naar de old school invloeden: hoe werd jouw portretserie destijds ontvangen? Waren de reacties vooral positief of negatief? En hebben de mensen die je portretteerde zelf nog gereageerd? Hoe kwam je op het idee voor deze serie? En in het algemeen: hoe belangrijk is feedback voor jouw creatieve proces?

Superspray: Eigenlijk waren de reacties vooral positief. Maar waarschijnlijk hebben mensen die het niks vonden gewoon niets gezegd.

Veel mensen vroegen me ook om hun portret te maken, maar dat begon te veel te voelen als opdrachtwerk – en dat was juist niet de bedoeling van het project. Daarom heb ik het voorlopig on hold gezet.

Het idee ontstond doordat je vaak murals ziet met overdreven characters. Toen dacht ik: waarom niet bekende graffiti artists karikaturaal neerzetten? Daarbij vond ik het wel belangrijk om niemand te ‘exposen’ en alleen mensen te tonen die het oké vonden om gefotografeerd te worden.

Alleen schilderen of samen?

Montana Cans: Werk je liever alleen of met anderen?

Superspray: Allebei eigenlijk. Maar ik heb in de loop der tijd wel gemerkt dat je vaak beter werk neerzet als je alleen gaat schilderen.

Soms zie je namelijk dat mensen meer bier meenemen dan verf… en dan vraag je je toch af: zijn we hier om te drinken of om te painten?

Het belang van de spot

Montana Cans: Haha, duidelijk! Nog een vraag: hoe belangrijk is de locatie zelf voor jou? Heb je bijvoorbeeld vaste favoriete spots, of zit de waarde vooral in wat je er creëert? Het lijkt alsof je vaak alles uit één plek haalt voordat je verder gaat – klopt dat?

Superspray: Ja, daar zit zeker iets in. Ik probeer altijd het maximale uit een spot te halen. Soms ontdek je een nieuw perspectief of kun je elementen uit de omgeving meenemen in je werk.

In Hamburg moet je er snel bij zijn als je een goede, verlaten locatie vindt. Zodra een spot bekend wordt, duurt het vaak maar een paar dagen voordat iedereen erheen gaat. In het beste geval heb je de mooiste plekken dan al benut.

Maar uiteindelijk raakt elke spot ‘op’. Op een gegeven moment is het eruit en verliest de plek zijn aantrekkingskracht.

Over crews en samenwerking

Montana Cans: Je maakt deel uit van een aantal bekende crews. Hoe belangrijk is het om onderdeel te zijn van een gerespecteerde en actieve crew?

Superspray: Dat is lastig te beoordelen als je er zelf middenin zit. Misschien zou ik daar beter antwoord op kunnen geven als ik geen onderdeel was van een crew.

Wat ik wel merk, is dat het enorm motiveert als je ziet wat anderen binnen de groep blijven neerzetten. Daarnaast waardeer ik de verschillende persoonlijkheden en specialisaties binnen zo’n crew. Er is geen vaste groepsstijl – iedereen doet zijn eigen ding, en juist dat werkt verrassend goed samen.

Humor, referenties en ‘meme-fiti’

Montana Cans: Humor speelt vaak een rol in je werk. Gebruik je historische referenties op een respectvolle manier, of juist om afstand te nemen van traditionele graffiti-normen?

Superspray: Voor mensen die iets langer naar mijn werk kijken, zitten er zeker humoristische lagen in verwerkt.

Zowel de bekrompen old school puristen als de moderne, ‘sailboat shoes en vouwfiets’-types worden een beetje op de hak genomen. Het is eigenlijk een manier om de graffiti-wereld een beetje op te schudden en – in het beste geval – een gesprek op gang te brengen met de kijker.

Daarvoor heb je wel een bepaalde basiskennis nodig om alles te herkennen. Misschien zelfs een beetje nerdy 😉

Social media en zichtbaarheid als artiest

Montana Cans: Hoe belangrijk is social media voor jou als artiest? Zie je het vooral als een noodzakelijk middel, of haal je er ook plezier uit om je werk te delen?

Superspray: Social media is – of was – een goed middel om zichtbaarheid op te bouwen. Maar door de komst van AI is er nu een enorme extra stroom aan visuele content ontstaan. Dat heeft ook invloed op hoe we dingen in het dagelijks leven ervaren.

Vroeger ging ik graag naar kunsttentoonstellingen. Tegenwoordig verveelt het me vaak, omdat we via social media al dagelijks overspoeld worden met honderden beelden. Je raakt er gewoon een beetje verzadigd door.

Toen Instagram net begon, was het juist heel interessant. Alles was nieuw en je kon experimenteren. In die periode kwam ik ook op het idee om mijn werk aan te passen aan het grid-formaat van Instagram, zodat het zoveel mogelijk ruimte inneemt op een scherm.

Omdat beelden tegenwoordig vaak maar vluchtig bekeken worden, kun je ook veel details weglaten – die gaan toch verloren in die snelle scroll.

Tot slot

Montana Cans: Bedankt voor je tijd! Nog laatste woorden?

Superspray: Koop mijn can 😉

bron